ابو بصیر می گوید: از امام باقر (علیه­السلام) شنیدم... که فرمود:

ایستایی خورشید در حدّ فاصل بین زوالش تا وقت عصر است

و آشکار شدن سینه و چهره ای در چشمه خورشید که صاحب آن

با حَسَب و نَسَبَش شناخته می شود؛ و این، در زمان سفیانی است،

و در این هنگام،  نابودی وی و گروهش فرا می رسد(25).

رسول خدا (صلی­الله­علیه­وآله) می فرماید:

زمان ظهور فرا نخواهد رسید تا آنکه خورشید از مغرب خود طلوع کند. هر گاه

چنین شود و مردم نیز آن را ببینند، همگی ایمان خواهند آورد. امّا این هنگام،

زمانی است که ایمان­آوردن هیچ کس برایش سودمند نخواهد بود...(26).

حذیفة  بن یمان می گوید:

از رسول خدا (صلی­الله­علیه­وآله)  پرسیدم: نشانۀ «طلوع خورشید

از مغربش» یعنی چه؟ فرمود: آن شب چنان دیرپا می شود

که به اندازۀ دو شب طول می کشد(27).

گفتنی است، هر چند در روایات اسلامی به زمان دقیق طلوع خورشید از مغرب اشاره نشده است، برخی معتقدند این حادثه  در مشرق­زمین، در صبح روز ۲۳ رمضان سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام) رخ می دهد و شب قبل، که ظاهراً همان شب قدر است، طولانیترین شب در طول تاریخ زندگی انسان بر روی کرۀ زمین  خواهد بود. البتّه عدّه ای از صاحب­نظران هم طلوع خورشید از مغرب را از نشانه­های رستاخیز می دانند.

نیز شایستۀ یادآوری است، طبق احادیث اسلامی، بر همگان لازم است که پیش از طلوع خورشید از مغرب، به خدای متعالی ایمان بیاورند و از کفر، ظلم و دیگر گناهان توبه نمایند. در غیر این صورت، ایمان­آوردن و توبه نمودن مردم بی فایده خواهد بود.

اَصبَغ بن نباته می گوید: از امام علی(علیه­السلام)شنیدم که می فرمود:

... ندا دهنده­ای در ماه رمضان، از سوی مشرق، هنگام دمیدن صبح،

ندا می­دهد:ای اهل هدایت، گرد آیید، و ندا دهنده ای از طرف مغرب، پس از

پنهان شدنسرخی غروب، ندا می دهد: ای اهل باطل، جمع شوید...(28).

بر اساس احادیث اسلامی، در روز جمعه ۲۳ رمضان سال پیش از ظهور امام مهدی (علیه­السلام)، هنگام طلوع خورشید،فرشتۀ خدا جبرائیل، در آسمان، از طرف مشرق، مردم را به سوی حق فرا می خواند، و پس از غروب خورشید در همان روز، شیطان در زمین، از طرف مغرب، مردم را به سوی باطل دعوت می کند. این دو صدای بلند را هر کسی به زبان خود می شنود و پیروی از پیام اوّل، مایۀ هدایت بوده و اطاعت از پیام دوم، سبب گمراهی است.

 ---------------------------------------------------------

1. در تهیّه و تدوین مطالب فوق از نظرات برخی کارشناسان و  کتاب «الطور المهدوی»،

تألیف عالم سبیط النیلی»،  نویسندۀ عراقی شیعه، بهره گرفتیم.

2. زند بهمن­یَسن، ص ۱۱، ف ۶ ، بند ۴.  

3. مراد از «پسر انسان»، عیسی مسیح(علیه السلام) است که از آسمان فرود می آید.

4. کتاب مقدّس، عهد جدید، ص ۱۳۳، انجیل لوقا، ب ۲۱ ، بند ۲۵ و ۲۷.  

5. قرآن کریم، سوره طارق، آیۀ ۴-٢.

6. بحار الأنوار، ج ۵۵، ص۸۹ ، ب ۹، ح ۴.  

7. قرآن کریم، سورۀ دخان، آیۀ ١1- ۱٠.  

8. عقد الدرر، ص ۴۱۸، ب۱۲، ف ۱۸.  

9. حلیة الأولیاء، ج 5 ، ص١٣۶٠.

10. الإرشاد، ج ۲، ص ۳۸۷.  

11. الغیبة، ص ۲۶۲، ب ۱۴ ، ح ۱۳.  

12. بحار الأنوار، ج 52، ص 46-45 ، ح 32 .

13. الفتن، ص ۱۳۶، جزء ۳، ح ۶۱۶. 

14. یعنی دوام نمی آورند.

15. الفتن، ص 148، جزء ۳، ح 607.

 16. الغیبة، ص ۱۴۹، ب 10، ح ۴.  

17. الفتن، ج ۱، ص۲۳۰، جزء ۳، ح ۶۴۳، مکتبة التوحید، قاهره، چاپ اوّل، ۱۴۱۲ هـ. ق. 

18. الفتن، ص ۱۳۶، جزء ۳، ح ۶۱۹ .

19. عقد الدرر٬ ص ۴۰ـ۱۳۹ ٬ ب ۴ ٬ ف ۳.

20. الاختصاص، ص ۱۶۲.  

21. سیری در اساطیر یونان و رم، ص ۴۳۳، کتاب هفتم.  

22. سانتوری 2، رباعی 91 (پیشگوییهای نوستراداموس، ص 2- 211).

23. الغیبة، ص ۲۸۰، ب ۱۴، ح ۴۶. 

24. متن فرانسوی آثار نوسترادموس، نامه به هانری دوم.  

25. الإرشاد، ج ۲ ، ص ۳۷۳. 

26. الإشاعة لأشراط الساعة، ص ۲۴۹، ب ۳.  

27. الإشاعة لأشراط الساعة، ص ۲۴۹، ب ۳.  

28. بحار الأنوار، ج ۵۲، ص ۴- ۲۷۲، ب ۲۵، ح ۱۶.