شایستۀ یادآوری است، هر چند واژۀ «بَرَهوت»، طبق آنچه در کتابهای جغرافی آمده است، نام درّ‏ه‏ای در منطقۀ حَضْرَموتِ یمن می‏باشد، به نظر می رسد در این سخن پیامبر اسلام (صلّی الله علیه و آله) به منطقه ای دور افتاده در فضای بیکران اشاره داشته باشد.

امام باقر (علیه­السلام) فرمود:

پیش از قیام قائم (علیه­السلام) مردم به وسیلۀ آتشی که در آسمان

آشکارمی شود و سرخی­ای که آن را فرا می گیرد،

از گناهانشان بازداشته می شوند(10).

در روایتی دیگر از آن بزرگوار می خوانیم:

هر گاه از مشرق آتشی را دیدید که مانند پارچۀ  زعفرانی رنگ بزرگی است و

سه یا هفت روز طلوع می کند، منتظر گشایش آل محمد (علیهم­السلام) باشید،

اگر خدای عزیز و جلیل بخواهد. بی گمان، خداوند عزیز و حکیم است(11).

امام مهدی (علیه السلام) به ابراهیم بن مهزیار می فرماید:

... سه [ روز ] سرخی ای در آسمان آشکار شود که در آن ستونهایی

مانند ستونهای نقره ای وجود دارندکه نورافشانی می کنند...(12).

خالد بن مَعدان می گوید:

بی گمان، به زودی نشانه­ای آشکار می شود.

آن، ستونی از آتش است که از سوی مشرق طلوع می کند

و همۀ اهل زمین آن را می بینند. هر کس آن را ببیند،

باید برای خانواده­اش خوراک یک سال را تهیّه کند(13).

امام باقر (علیه السلام) فرمود:

هر گاه عبّاسی به خراسان رسد، گیسوی سختی‏آور در مشرق طلوع می‏کند.

نخستین بار که طلوع کرد، برای نابودی قوم نوح بود، هنگامی که خدا غرقشان

کرد. در زمان ابراهیم (علیه‏السّلام)، آن گاه که او را در آتش افکندند و زمانی

که خداوند فرعون و همراهانش را نابود ساخت و هنگامی که یحیی پسر زکریّا

کشته شد، طلوع کرد. پس هر گاه آن را دیدید، از شرّ فتنه‏ها به خدا پناه برید.

طلوع این ستاره پس از گرفتن خورشید و ماه خواهد بود. سپس ]بنی‏عبّاس[

درنگ نمی‏کنند(14) [جز زمانی کوتاه]، تا آنکه اَبْقَع در مصر آشکار شود(15).

گفتنی است، مراد از «عبّاسی» آخرین رهبر از بنی عبّاسی است که در آخرالزمان به حکومت می رسند، و «ابقع» - گندمگون – کسی است که سفیانی با وی و یارانش می جنگد و آنان را نابود می کند.

کعب الأحبار گفته است:

... بی گمان قائم از فرزندان علی (علیه­السلام) است...

پس از غیبتش، با طلوع ستارۀ سرخ، خرابی زوراء

که همان ری است، فرورفتن مُزَوَّرَه که همان بغداد است،

خروج سفیانی و نبرد فرزندان عبّاس با جوانان

ارمنستان و آذربایجان، ظاهر می شود...(16).

 همچنین، در خبری دیگر از کعب الأحبار، می خوانیم :

نابودی بنی عبّاس هنگام آشکارشدن ستاره­ای در دل آسمان و صدای شدید

فروافتادن چیزی از آسمان و شکافته­شدنی است. همۀ اینها در ماه رمضان

خواهد بود. سرخی میان پنجم تا بیستم رمضان است و صدای شدید

فروافتادن چیزی از آسمان در نیمه تا بیستم ماه می باشد و شکافته­شدن

از بیستم تا بیست و چهارم خواهد بود. و ستاره­ای دیده می­شود که مانند

ماه نورافشانی می کند و سپس چونان مار در هم می پیچد تا جایی

که نزدیک است دو سر آن به هم برسند. و دو لرزش در شبِ پدیدآمدنِ

دو فرورفتن خواهد بود، و ستاره ای که شهابی به وسیلۀ او پرتاب می شود

و از آسمان فرو می افتد؛ با آن صدایی شدید است تا آنکه در مشرق می افتد

و مردم از آن دچار بلایی سخت می شوند(17).

ابن مسعود نقل کرده است:

پیامبر (صلی­الله­علیه­وآله) فرمود: هر گاه در ماه رمضان صدای بلندی

باشد... گفتیم: ای رسول خدا، صدای بلند چیست؟ فرمود: صدای شدید

فروافتادن چیزی است در ماه رمضان، در شب جمعه ای ، در سالی

پر از زلزله ها که خوابیده را بیدار می کند، ایستاده را می نشاند

و دختران جوان را از سراپرده­هاشان بیرون می آورد. بنا بر این،

هر گاه نماز صبح روز جمعه را خواندید، داخل خانه­هاتان شوید،

درها و روزنه ها را ببندید، خود را بپوشانید و گوشهاتان را بگیرید.

هر گاه آن بانگ بلند را احساس کردید، برای خدا به سجده در افتید

 و بگویید:«سُبحان القدّوس، سُبحان القدّوس، ربّنا القدّوس».

زیرا هر کس چنین کند، نجات می یابد و هر کس چنین نکند، نابود می شود(18).

   گفتنی است ، حادثۀ یادشده ، در روز جمعه نیمۀ رمضان  سال پیش از ظهور، تقریباً هنگام طلوع خورشید یا کمی پس از آن ، به وقت عربستان سعودی،رخ می دهد. البتّه چنین به نظر می­رسد، اقدامات احتیاطی­ای که پیامبر اسلام(صلی­الله­علیه­وآله) به آنها اشاره فرموده است، بیشتر متوجّه مردم مشرق زمین، خصوصاً خاورمیانه، می­شود.

ابو امامه نیز نقل کرده است:

رسول خدا (صلی­الله­علیه­وآله) فرمود: ... هر گاه شب نیمۀ رمضان

شب جمعه باشد، از آسمان صدایی خواهد بود که بر اثر آن٬ هفتاد هزار نفر

بیهوش٬ هفتاد هزار نفر گنگ و هفتاد هزار دوشیزه پرده هاشان شکافته

می شود! گفتند: ای رسول خدا، پس چه کسی سالم می ماند؟

فرمود: کسی که در خانه اش بماند و به سجده پناه بَرَد و بلند تکبیر بگوید(19).

 شیخ مفید- دانشمند شیعی -  آورده است:

هر گاه ستاره ای سرخ را دیدی که آن را نمی شناسی و در مسیر

حرکت ستارگان قرار ندارد و در آسمان از جایی به جایی دیگر می رود

و مانند ستون است، در حالی که ستون نیست، پس بی گمان،

چنین چیزی نشانۀ جنگ، بلاها، کشته شدن بزرگان، زیادی شرور

و اندوه­ها و آشوب در میان مردم است(20).

در کتاب اِلدِر اِدا که بر گرفته از اساطیر کهن ملّتهای شمال اروپاست، به سروده ای ارزشمند از بانویی خردمند بر می خوریم که بخشی از آن، چنین است:

خورشید به تیرگی می گراید و زمین در دریا غرق می شود،

و ستارگان داغ از آسمان فرو می افتند،

و آتش تا به آسمان زبانه می کشد...(21).

نوسترادموس، پیشگو و شاعر فرانسوی، نیز با بهره گیری از روایات اسلامی، در بارۀ طلوع ستارۀ دنباله دار یادشده و پیامدهای آن، چنین می گوید:

در هنگامۀ دمیدن خورشید، آتش بزرگی دیده خواهد شد.

صدا و روشنایی در امتداد شمال ادامه خواهد یافت.

در میانۀ کرۀ خاک، مرگ و آوای مرگ شنیده خواهد شد.

مرگ از درون سلاحها، آتش و تنگسالی، آنان را انتظار خواهد کشید(22).

امام باقر (علیه­السلام) فرمود:

پیش از این امر (ظهور قائم)، گرفتن ماه پنج روز مانده به پایان

ماه رمضان و گرفتن خورشید در پانزدهمین روز آن رخ خواهد داد،

و در این هنگام، محاسبه منجّمان بر هم می خورد(23).

نوسترادموس هم، در بخشی از نامه اش به پادشاه فرانسه، چنین می گوید:

کسوفی پدیدار خواهد شد که جهان را در نهایت تاریکی فرو خواهد برد‌؛

بزرگترین کسوف از ابتدای آفرینش گیتی تا مرگ و گرفتاری مسیح،

و از آن زمان تا انتهای آفرینش(24).